Član 19 - Informisanje
Član 3 – Definicije
Član 5 - Obaveze država i dužna pažnja
Član 7 - Sveobuhvatne i koordinisane politike
Član 8 - Finansijska sredstva
Član 9 - Nevladine organizacije i civilno društvo
Član 10 - Koordinaciono tijelo
Član 11 - Prikupljanje podataka i istraživanje
Član 15 - Obuka stručnjaka
Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Član 18 - Opšte obaveze
Član 19 - Informisanje
Član 20 - Opšte usluge podrške
Član 21 - Pomoć prilikom ulaganja pojedinačnih/kolektivnih žalbi
Član 22 - Specijalizirane usluge podrške
Član 23 - Sigurne kuće
Član 24 - SOS telefoni
Član 25 - Podrška za žrtve seksualnog nasilja
Član 26 - Zaštita i podrška za djecu svjedoke
Član 27 - Prijavljivanje
Član 28 - Prijavljivanje stručnjaka
Član 29 - Građanske parnice i pravni lijekovi
Član 30 - Naknada
Član 31 - Starateljstvo, pravo na posjetu i sigurnost
Član 32 - Građanske posljedice prinudnih brakova
Član 33 - Psihičko nasilje
Član 34 - Proganjanje
Član 35 - Fizičko nasilje
Član 36 - Seksualno nasilje, uključujući silovanje
Član 37 - Prinudni brak
Član 38 - Genitalno sakaćenje žena
Član 39 - Prinudni abortus i prinudna sterilizacija
Član 40 - Seksualno uznemiravanje
Član 41 - Pomaganje odnosno podstrekivanje i pokušaj
Član 42 - Neprihvatljiva opravdanja za krivična djela, uključujući i djela počinjena u ime tzv. časti
Član 43 - Važenje krivičnih djela
Član 44 - Nadležnost
Član 45 - Sankcije i mjere
Član 46 - Otežavajuće okolnosti
Član 47 - Presude treće članice
Član 48 - Zabrana procesa obaveznog alternativnog rješavanja sporova odnosno određivanja kazne
Član 49 - Opšte obaveze
Član 50 - Neposredni odgovor, prevencija i zaštita
Član 51 - Procjena rizika i upravljanje rizikom
Član 52 - Hitne mjere zaštite
Član 53 - Mjere zabrane prilaska odnosno zaštite
Član 54 - Istrage i dokazi
Član 55 - Postupci ex parte i ex officio
Član 56 - Mjere zaštite
Član 57 - Pravna pomoć
 
Član 19 - Informisanje
Član 3 – Definicije
Član 5 - Obaveze država i dužna pažnja
Član 7 - Sveobuhvatne i koordinisane politike
Član 8 - Finansijska sredstva
Član 9 - Nevladine organizacije i civilno društvo
Član 10 - Koordinaciono tijelo
Član 11 - Prikupljanje podataka i istraživanje
Član 15 - Obuka stručnjaka
Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Član 18 - Opšte obaveze
Član 19 - Informisanje
Član 20 - Opšte usluge podrške
Član 21 - Pomoć prilikom ulaganja pojedinačnih/kolektivnih žalbi
Član 22 - Specijalizirane usluge podrške
Član 23 - Sigurne kuće
Član 24 - SOS telefoni
Član 25 - Podrška za žrtve seksualnog nasilja
Član 26 - Zaštita i podrška za djecu svjedoke
Član 27 - Prijavljivanje
Član 28 - Prijavljivanje stručnjaka
Član 29 - Građanske parnice i pravni lijekovi
Član 30 - Naknada
Član 31 - Starateljstvo, pravo na posjetu i sigurnost
Član 32 - Građanske posljedice prinudnih brakova
Član 33 - Psihičko nasilje
Član 34 - Proganjanje
Član 35 - Fizičko nasilje
Član 36 - Seksualno nasilje, uključujući silovanje
Član 37 - Prinudni brak
Član 38 - Genitalno sakaćenje žena
Član 39 - Prinudni abortus i prinudna sterilizacija
Član 40 - Seksualno uznemiravanje
Član 41 - Pomaganje odnosno podstrekivanje i pokušaj
Član 42 - Neprihvatljiva opravdanja za krivična djela, uključujući i djela počinjena u ime tzv. časti
Član 43 - Važenje krivičnih djela
Član 44 - Nadležnost
Član 45 - Sankcije i mjere
Član 46 - Otežavajuće okolnosti
Član 47 - Presude treće članice
Član 48 - Zabrana procesa obaveznog alternativnog rješavanja sporova odnosno određivanja kazne
Član 49 - Opšte obaveze
Član 50 - Neposredni odgovor, prevencija i zaštita
Član 51 - Procjena rizika i upravljanje rizikom
Član 52 - Hitne mjere zaštite
Član 53 - Mjere zabrane prilaska odnosno zaštite
Član 54 - Istrage i dokazi
Član 55 - Postupci ex parte i ex officio
Član 56 - Mjere zaštite
Član 57 - Pravna pomoć
 
Član 19 - Informisanje
Članice će preduzeti neophodne zakonodavne odnosno druge mjere kako bi osigurale da žrtve dobiju odgovarajuće i blagovremene informacije o raspoloživim uslugama podrške i zakonskim mjerama na jeziku koji razumiju.
 
0 - pitanja nisu regulisana zakonom / politike ili postojeće odredbe nisu u skladu sa standardima Konvencije (standardi Konvencije smatraju se minimalnim standardima);
1 - uporište u zakonima postoji, ali ne zadovoljava standarde Konvencije (normativno i / ili u primjeni);
2 - standard Konvencije dostignut u zakonima, ili je blizu dostizanja standarda;
3 - standard Konvencije dostignut i u primjeni, ili je blizu dostizanja standarda;
4 - pitanje u zemlji riješeno je na bolji način nego što je utvrđeno standardima Konvencije.
Opšta procjena čl. 19 Informisanje
Poređenje između država čl. 19 Informisanje
PITANJA
 
a. Da li žrtve svih oblika nasilja obuhvaćenih Konvencijom imaju pravo da budu informisane o raspoloživim uslugama i procedurama kako bi dobile pomoć i podršku? Ako je odgovor potvrdan, navedite da li je to priznato u pravnom dokumentima i/ili politikama (zakonodavstvo, državni/regionalni/lokalni strateški dokumenti, interna pravila, memorandum o razumjevanju). Molimo vas da navedete posebno pravilo o pružanju informacija i da date svoj komentar. Na kojim jezicima se mogu obezbjediti informacije? Ako stranci imaju pravo na usluge, da li bi bio obezbijeđen prevod na njihov jezik ili bi to bio prevod na neki od široko korišćenih jezika?
Odgovor: U obrazloženju ovog člana Konvencije, navodi se da, neposredno nakon nasilja, žrtve nisu uvijek potpuno informisane i osnažene za donošenje odluka, te da mnogima nedostaje podrška u okruženju. Ovaj član Konvencije stavlja poseban naglasak na potrebu da se žrtvama obezbijede informacije o različitim tipovima raspoloživih usluga podrške i zakonskih mjera. To zahtijeva informisanost o tome gdje mogu da dobiju koju vrstu pomoći, ukoliko je neophodno na jeziku koji nije zvanični jezik i blagovremeno, što znači u vremenu u kojem je korisno za žrtve. Ovo, međutim ne obavezuje članice Konvencije da obezbijede informacije na bilo kom jeziku, već da se usredsrede na jezike koji se najviše govore u njihovoj zemlji u obliku koji je dostupan svima.
PLUS
a. Da li žrtve svih oblika nasilja obuhvaćenih Konvencijom imaju pravo da budu informisane o raspoloživim uslugama i procedurama kako bi dobile pomoć i podršku? Ako je odgovor potvrdan, navedite da li je to priznato u pravnom dokumentima i/ili politikama (zakonodavstvo, državni/regionalni/lokalni strateški dokumenti, interna pravila, memorandum o razumjevanju). Molimo vas da navedete posebno pravilo o pružanju informacija i da date svoj komentar. Na kojim jezicima se mogu obezbjediti informacije? Ako stranci imaju pravo na usluge, da li bi bio obezbijeđen prevod na njihov jezik ili bi to bio prevod na neki od široko korišćenih jezika?
Odgovor: U obrazloženju ovog člana Konvencije, navodi se da, neposredno nakon nasilja, žrtve nisu uvijek potpuno informisane i osnažene za donošenje odluka, te da mnogima nedostaje podrška u okruženju. Ovaj član Konvencije stavlja poseban naglasak na potrebu da se žrtvama obezbijede informacije o različitim tipovima raspoloživih usluga podrške i zakonskih mjera. To zahtijeva informisanost o tome gdje mogu da dobiju koju vrstu pomoći, ukoliko je neophodno na jeziku koji nije zvanični jezik i blagovremeno, što znači u vremenu u kojem je korisno za žrtve. Ovo, međutim ne obavezuje članice Konvencije da obezbijede informacije na bilo kom jeziku, već da se usredsrede na jezike koji se najviše govore u njihovoj zemlji u obliku koji je dostupan svima. Termin „odgovarajuće informacije“ odnosi se na informacije koje dovoljno ispunjavaju potrebu žrtve za informacijama. To može da obuhvata, na primjer, ne samo davanje naziva organizacije koja pruža usluge podrške, već davanje i letka koji sadrži podatke o adresi i broju telefona, radnom vremenu i precizne informacije o uslugama koje organizacija nudi.
Ombudsmen BiH je jedino tijelo koje, po zakonu, pruža potrebna obavještenja fizičkim i pravnim licima koja su podnijela žalbu zbog diskriminacije o njihovim pravima i obavezama, te mogućnostima sudske i druge zaštite1. S obzirom na to da Zakon o ravnopravnosti polova u BiH propisuje da nasilje po osnovu pola može predstavljati oblik diskriminacije žena, moglo bi se zaključiti da bi institucija Ombudsmena bila u obavezi da pruži potrebna obavještenja strankama koje se žale na rodno zasnovano nasilje.
Zakoni o zaštiti od nasilja u porodici Republike Srpske i Federacije BiH i Zakon o ravnopravnosti polova u BiH, kao najvažniji zakoni koji se bave nasiljem nad ženama, ne propisuju obavezu osiguranja informacija, kako je to navedeno u obrazloženju ovog člana Konvencije, odnosno ne propisuju tijelo koje bi bilo obavezno da pruži ove vrste informacija.
Istraživanje o rasprostranjenosti i karakteristikama nasilja nad ženama u BiH je ukazalo na žrtve nasilja ni ne prepoznaju u dovoljnoj mjeri različite institucije koje mogu da im pruže podršku2 a razlog je, između ostalog i nedovoljna informisanost o mogućnostima zaštite. Prema nalazima ovog istraživanja, ako se obraćaju institucijama za podršku, to je najčešće policija, za slučajeve fizičkog nasilja, ili zdravstvene ustanove u slučaju zadobijenih povreda dok su druge institucije, poput centara za socijalni rad, manje zastupljene. Žene se najmanje obraćaju nevladinim organizacijama i specijalizovanim službama podrške, poput SOS telefona i sigurne kuće3.
Nedovoljno i neadekvatno plasirane informacije o dostupnosti mehanizama zaštite predstavljaju poseban problem kod marginalizovanih grupa, koje su zbog svojih, najčešće manjinskih statusa, a ponekad i predrasuda ostatka društva, isključene iz glavnih društvenih tokova, često žive u izolaciji, daleko od većih centara, te nemaju priliku naučiti o svojim pravima, zatražiti ostvarivanje i zaštitu svojih prava, te obratiti se, u slučaju nasilja, postojećim subjektima zaštite. Grupe do kojih je teško doći na taj način postaju višestruko isključene i prepuštene sami sebi i najbližem okruženju, koje u slučajevima nasilja nad ženama i nasilja u porodici, u suštini i predstavlja primarnu opasnost. Do sada nisu sve pomenute grupe bile predmetom istraživanja u kontekstu nasilja nad ženama i nasilja u porodici. Zaključak Istraživanja rasprostranjenosti nasilja nad Romkinjama je da preko 43% ispitanih Romkinja iskusilo fizičko nasilje, i to najvećim dijelom od strane muža ili drugog člana porodice4. Ostale grupe do kojih je teže doći i eventualno nasilje nad njima ostaju najvećim dijelom nevidljivi5.
Na osnovu svega iznesenog, moglo bi se zaključiti da pravni i politički dokumenti nisu usklađeni sa članom 19 Konvencije.
MINUS
[1] Član 7 stav 3, Zakon o zabrani diskriminacije (“Službene novine BiH”, br. 59/09).
[2] Rasprostranjenost i karakteristike nasilja prema ženama u BiH, str. 96-98.
[3] Isto.
[4] izvještaj o nasilju u porodici nad Romkinjama u Bosni i Hercegovini, Prava za sve, Sarajevo, str. 23. Dostupan na: http://www.rightsforall.ba/publikacije-bs.html.
[5] Nacrt Okvirne strategije za sprovođenje Konvencije o sprečavanju i suzbijanju nasilja nad ženama i nasilja u porodici.
UBL AC NSRP Drutvo SOS telefon CZR Sigurna enska kuca WAVE
Lara ene, Mostar Medica, Zenica Prava za sve Buducnost, Modrica
Savet Evrope
 
UBL AC NSRP Drutvo SOS telefon CZR Sigurna enska kuca WAVE Lara ene, Mostar Medica, Zenica Prava za sve Buducnost, Modrica Savet Evrope
 
Kampanju podržava:
EU
Sadržaj stranice je isključiva odgovornost autorki i ni na koji način ne odražava stavove Evropske unije.
Kampanju podržava:
EU    EU
Sadržaj stranice je isključiva odgovornost autorki i ni na koji način ne odražava stavove Evropske unije.