Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Član 3 – Definicije
Član 5 - Obaveze država i dužna pažnja
Član 7 - Sveobuhvatne i koordinisane politike
Član 8 - Finansijska sredstva
Član 9 - Nevladine organizacije i civilno društvo
Član 10 - Koordinaciono tijelo
Član 11 - Prikupljanje podataka i istraživanje
Član 15 - Obuka stručnjaka
Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Član 18 - Opšte obaveze
Član 19 - Informisanje
Član 20 - Opšte usluge podrške
Član 21 - Pomoć prilikom ulaganja pojedinačnih/kolektivnih žalbi
Član 22 - Specijalizirane usluge podrške
Član 23 - Sigurne kuće
Član 24 - SOS telefoni
Član 25 - Podrška za žrtve seksualnog nasilja
Član 26 - Zaštita i podrška za djecu svjedoke
Član 27 - Prijavljivanje
Član 28 - Prijavljivanje stručnjaka
Član 29 - Građanske parnice i pravni lijekovi
Član 30 - Naknada
Član 31 - Starateljstvo, pravo na posjetu i sigurnost
Član 32 - Građanske posljedice prinudnih brakova
Član 33 - Psihičko nasilje
Član 34 - Proganjanje
Član 35 - Fizičko nasilje
Član 36 - Seksualno nasilje, uključujući silovanje
Član 37 - Prinudni brak
Član 38 - Genitalno sakaćenje žena
Član 39 - Prinudni abortus i prinudna sterilizacija
Član 40 - Seksualno uznemiravanje
Član 41 - Pomaganje odnosno podstrekivanje i pokušaj
Član 42 - Neprihvatljiva opravdanja za krivična djela, uključujući i djela počinjena u ime tzv. časti
Član 43 - Važenje krivičnih djela
Član 44 - Nadležnost
Član 45 - Sankcije i mjere
Član 46 - Otežavajuće okolnosti
Član 47 - Presude treće članice
Član 48 - Zabrana procesa obaveznog alternativnog rješavanja sporova odnosno određivanja kazne
Član 49 - Opšte obaveze
Član 50 - Neposredni odgovor, prevencija i zaštita
Član 51 - Procjena rizika i upravljanje rizikom
Član 52 - Hitne mjere zaštite
Član 53 - Mjere zabrane prilaska odnosno zaštite
Član 54 - Istrage i dokazi
Član 55 - Postupci ex parte i ex officio
Član 56 - Mjere zaštite
Član 57 - Pravna pomoć
 
Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Član 3 – Definicije
Član 5 - Obaveze država i dužna pažnja
Član 7 - Sveobuhvatne i koordinisane politike
Član 8 - Finansijska sredstva
Član 9 - Nevladine organizacije i civilno društvo
Član 10 - Koordinaciono tijelo
Član 11 - Prikupljanje podataka i istraživanje
Član 15 - Obuka stručnjaka
Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Član 18 - Opšte obaveze
Član 19 - Informisanje
Član 20 - Opšte usluge podrške
Član 21 - Pomoć prilikom ulaganja pojedinačnih/kolektivnih žalbi
Član 22 - Specijalizirane usluge podrške
Član 23 - Sigurne kuće
Član 24 - SOS telefoni
Član 25 - Podrška za žrtve seksualnog nasilja
Član 26 - Zaštita i podrška za djecu svjedoke
Član 27 - Prijavljivanje
Član 28 - Prijavljivanje stručnjaka
Član 29 - Građanske parnice i pravni lijekovi
Član 30 - Naknada
Član 31 - Starateljstvo, pravo na posjetu i sigurnost
Član 32 - Građanske posljedice prinudnih brakova
Član 33 - Psihičko nasilje
Član 34 - Proganjanje
Član 35 - Fizičko nasilje
Član 36 - Seksualno nasilje, uključujući silovanje
Član 37 - Prinudni brak
Član 38 - Genitalno sakaćenje žena
Član 39 - Prinudni abortus i prinudna sterilizacija
Član 40 - Seksualno uznemiravanje
Član 41 - Pomaganje odnosno podstrekivanje i pokušaj
Član 42 - Neprihvatljiva opravdanja za krivična djela, uključujući i djela počinjena u ime tzv. časti
Član 43 - Važenje krivičnih djela
Član 44 - Nadležnost
Član 45 - Sankcije i mjere
Član 46 - Otežavajuće okolnosti
Član 47 - Presude treće članice
Član 48 - Zabrana procesa obaveznog alternativnog rješavanja sporova odnosno određivanja kazne
Član 49 - Opšte obaveze
Član 50 - Neposredni odgovor, prevencija i zaštita
Član 51 - Procjena rizika i upravljanje rizikom
Član 52 - Hitne mjere zaštite
Član 53 - Mjere zabrane prilaska odnosno zaštite
Član 54 - Istrage i dokazi
Član 55 - Postupci ex parte i ex officio
Član 56 - Mjere zaštite
Član 57 - Pravna pomoć
 
Član 16 - Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
1. Članice će preduzeti neophodne zakonodavne odnosno druge mjere za osnivanje i podršku programa koji imaju za cilj da učinioci nasilja u porodici nauče i usvoje nenasilno ponašanje u međuljudskim odnosima u pogledu sprečavanja daljnjeg nasilja i izmjene obrazaca nasilnog ponašanja.

2. Članice će preduzeti neophodne zakonodavne odnosno druge mjere za osnivanje i podršku programa za rad s učiniocima, posebno seksualnim prestupnicima, koji imaju za cilj sprečavanje ponavljanja krivičnog djela.

3. Prilikom preduzimanja mjera iz st. 1. i 2, članice će osigurati da bezbjednost, podrška za žrtve i njihova ljudska prava budu od primarnog značaja i da, prema potrebi, osnivanje i provođenje ovih programa bude u bliskoj saradnji sa specijalizovanim službama za podršku žrtvama.
 
0 - pitanja nisu regulisana zakonom / politike ili postojeće odredbe nisu u skladu sa standardima Konvencije (standardi Konvencije smatraju se minimalnim standardima);
1 - uporište u zakonima postoji, ali ne zadovoljava standarde Konvencije (normativno i / ili u primjeni);
2 - standard Konvencije dostignut u zakonima, ili je blizu dostizanja standarda;
3 - standard Konvencije dostignut i u primjeni, ili je blizu dostizanja standarda;
4 - pitanje u zemlji riješeno je na bolji način nego što je utvrđeno standardima Konvencije.
Opšta procjena čl. 16 Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
Poređenje između država čl. 16 Programi preventivne intervencije i programi za rad s učiniocima nasilja
PITANJA
 
a. Da li u vašoj zemlji postoje programi za učinioce nasilja prema ženama i u porodici? Kada su počeli? Ko vodi ove programe? Da li je program akreditovan, a ako jeste, navedite ko ga akredituje. Da li se ovi programi prate i/ili procjenjuju i ko to radi? Navedite elemente. Ko finansira ove programe? Koliko je učinilaca nasilja učestvovalo u ovim programima? Koliko dugo programi traju? Ko su treneri (u odnosu na profesiju, traženo iskustvo, da li prolaze specifične treninge kao uslov, da li su oni muškog ili ženskog pola)?
Odgovor: U pogledu regulisanja programa tretmanskog rada s učiniocima nasilja u porodici, zakoni o zaštiti od nasilja u porodici u oba entiteta propisuju mogućnost izricanja zaštitne mjere obaveznog psihosocijalnog tretmana počiniocu nasilja, koju sud izriče u slučaju nasilja u porodici1. Obavezan psihosocijalni tretman, izriče se učiniocu nasilja, radi otklanjanja uzroka nasilničkog ponašanja i prevaspitanja, odnosno u cilju smanjivanja i otklanjanja opasnosti ponavljanja učinjenog nasilja.
PLUS
a. Da li u vašoj zemlji postoje programi za učinioce nasilja prema ženama i u porodici? Kada su počeli? Ko vodi ove programe? Da li je program akreditovan, a ako jeste, navedite ko ga akredituje. Da li se ovi programi prate i/ili procjenjuju i ko to radi? Navedite elemente. Ko finansira ove programe? Koliko je učinilaca nasilja učestvovalo u ovim programima? Koliko dugo programi traju? Ko su treneri (u odnosu na profesiju, traženo iskustvo, da li prolaze specifične treninge kao uslov, da li su oni muškog ili ženskog pola)?
Odgovor: U pogledu regulisanja programa tretmanskog rada s učiniocima nasilja u porodici, zakoni o zaštiti od nasilja u porodici u oba entiteta propisuju mogućnost izricanja zaštitne mjere obaveznog psihosocijalnog tretmana počiniocu nasilja, koju sud izriče u slučaju nasilja u porodici1. Obavezan psihosocijalni tretman, izriče se učiniocu nasilja, radi otklanjanja uzroka nasilničkog ponašanja i prevaspitanja, odnosno u cilju smanjivanja i otklanjanja opasnosti ponavljanja učinjenog nasilja. Zakon o zaštiti od nasilja u porodici u RS propisuje da ova mjera može trajati do prestanka razloga zbog kojeg je određena, te da ne može trajati duže od jedne godine2. Zakon takođe propisuje da je počinilac nasilja u porodici dužan da postupi u skladu sa izrečenom zaštitnom mjerom, te nalaže obavezu koordinisanog djelovanja subjekata zaštite u vršenju kontrole postupanja počinioca u skladu sa izrečenom zaštitnom mjerom3. S druge strane, predmetni zakon u FBiH propisuje da je minimum trajanja mjere šest mjeseci, a maksimum dvije godine4.
Metodologija provođenje ove mjere detaljno je razrađena podzakonskim aktima na nivou entiteta, i to Pravilnikom o načinu i mjestu sprovođenja zaštitne mjere obaveznog psihosocijalnog tretmana. Entitetski pravilnici – skoro identične sadržine – normiraju dvostruku svrhu provođenja zaštitne mjere koja ide u smjeru specijalne i generalne prevencije. Zapravo, svrha provođenja zaštitne mjere je: 1) da se njenom primjenom zaustavi i spriječi nasilje u porodici, da nasilnik shvati da je nasilno ponašanje u porodici neprihvatljivo, te da prihvati odgovornost za počinjeno nasilje i 2) da se podigne nivo svijesti javnosti o nasilju u porodici5. Dalje, pravilnik detaljno određuje da je cilj provođenja zaštitne mjere “da se otklone okolnosti koje podsticajno djeluju na počinioca nasilja kako bi postao svjestan svog nasilničkog ponašanja, da se uspostavi samokontrola počinioca nasilja nad svojim emocijama i ponašanjem da prihvati odgovornost za isto, te da učenjem socijalnih vještina kojim nasilnik može zamijeniti svoje nasilno ponašanja prihvati nenasilni način ponašanja”6.
Zdravstvene ustanove ovlašćene za provođenje ove zaštitne mjere, su ustanove primarne zdravstvene zaštite (domovi zdravlja, centri za mentalno zdravlje, specijalističke konsultativne psihijatrijske službe pri zdravstvenim ustanovama) u saradnji sa centrima za socijalni rad, te potencijalno bolnice (u slučajevima kada zdravstveno stanje počinioca nasilja zahtijeva hospitalizaciju)7. Zaštitna mjera treba da se provodi multidisciplinarno, uz učešće medicinskih stručnjaka/inja, psihologa/inja i socijalnih radnika/ca kao i drugih stručnih lica po potrebi8. Takođe, zaštitna mjera provodi se individualno i/ili grupno, te kao obavezan dio tretman sadrži pisani plan provođenja zaštitne mjere (plan sadrži podatke o počiniocu nasilja, način provođenje mjere, obaveze počinioca, način praćenja ponašanja počinioca, početak i dužinu trajanja tretmana, te plan postupanja u kriznim situacijama koji se odnosi na žrtvu nasilja)9. Počinilac nasilja je obavezan da učestvuje u provođenju zaštitne mjere u slučaju kada je sud izrekao specifičnu zaštitnu mjeru. Postoji obaveza upoznavanja žrtve nasilja o provođenju ove mjere, te konačno i opcija da žrtva, ukoliko se sa tim saglasi, bude uključena u psihosocijalni tretman. Pravilnik u RS ne određuje koje tijelo je u obavezi da plati tretman, dok Pravilnik u FBiH10 određuje da trošak tretmana pada na sud koji izrekne obavezan psihosocijalni tretman.
Važeće javne politike u BiH iz oblasti borbe protiv nasilja u porodici i rodne ravnopravnosti, u okviru aktivnosti koje predviđaju unutar određenih oblasti društvenog života, sadrže i aktivnost koja se dotiče kreiranja programa psihosocijalnog tretmana počinilaca nasilja u porodici11. Indikativno je, a prema raspoloživim podacima zaključno sa mjesecom majem 2011. godine, napomenuti da u periodu od 2006—2010. godine u Federaciji BiH, od strane sudova nije izrečena nijedna zaštitna mjera obaveznog psihosocijalnog tretmana12.
U Republici Srpskoj, u drugoj polovini 2013. godine, izrađeni su “Minimalni standardi za uspostavljanje i funkcionisanje psihosocijalnog tretmana za muškarce i rad sa muškarcima počiniocima rodno zasnovanog nasilja” i “Trening modul za profesionalce za unapređivanje kapaciteta za psihosocijalni tretman muškaraca počinioca rodno zasnovanog nasilja: ključne tačke intervencije i osvrt na izgradnju kapaciteta”, koji treba da doprinesu doprinijeti pozitivnom pomaku u procesu institucionalne i sistemske primjene mjere psihosocijalnog tretmana počinilaca nasilja na području RS13.
Kada su u pitanju postojeće prakse rada sa počiniocima nasilja u porodici, na području BiH i unutar oba entiteta trenutno ne postoji jedinstveni konceptualno osmišljen i institucionalizovan pristup na polju rehabilitativnog rada sa počiniocima rodno zasnovanog nasilja ili pružanju psihosocijalnog tretmana počiniocima nasilja u porodici. Rad sa počiniocima nasilja u porodici dešava se u formi:
1. ad hoc individualnog tretmanskog rada sa počiniocima nasilja u porodici od strane opštinskih/gradskih centara za socijalni rad i centara za mentalno zdravlje koji se dešava na nivou lokalnih zajednica u BiH i pod ingerencijom lokalnog nivoa vlasti, koji se odvija bez institucionalizovanog okvira; i
2. nevladinih organizacija koje – uz pomoć pretežno inostranih donatorskih sredstava, putem projektnih aktivnosti – pružaju usluge rada sa počiniocima nasilja u porodici putem 1) savjetovališta; 2) pružanja psihosocijalnog tretmana ili 3) aktivnosti tzv. “muškog centra”.
S obzirom na nedostatak istraživanja, analiza stanja i dostupnih podataka u oblasti rada sa počiniocima nasilja u porodici (ili uopšte počiniocima rodno zasnovanog nasilja) predstojeći osvrt na prakse koje su trenutno u primjeni u BiH, ukazaće samo na najbitnija saznanja u ovom pogledu, u skladu sa oskudno dostupnim informacijama u ovoj oblasti.
Rad lokalnih centara za socijalni rad, centara za mentalno zdravlje ili psihijatrijskih klinika nije bio predmet istraživanja niti posebnih analiza koje se dotiču pojedinosti povodom rehabilitativnog rada sa počiniocima nasilja u porodici. Primjera radi, pružanje usluga lokalnih ustanova socijalne zaštite u RS-u generalno je okvalifikovano kao nezadovoljavajuće, zbog nedostatka stručnog kadra, rada po starim metodama, te neformiranih stručnih timova specijalizovanih za pojedine oblasti – kao što bi bila oblast tretmanskog rada sa počiniocima nasilja14.
U pogledu novina u ovoj oblasti na području Republike Srpske, poznato je da je Dom zdravlja Modriča u 2011, zahvaljujući sredstvima FIGAP programa, proveo projekat koji je za cilj imao jačanje kapaciteta profesionalaca iz dobojske regije za rad sa počiniocima nasilja u porodici, te da je 15 profesionalaca/ki obučeno za tretmanski rad sa počiniocima nasilja u porodici15. Licencirano je 14 profesionalaca za rad sa počiniocima nasilja po modelu iz Hrvatske, te je zabilježeno da se prva grupa počinilaca nasilja nalazila u tretmanu u “Muškom centru” Modriča16. Kada je riječ o praksama u Federaciji BiH, Strategija za prevenciju i borbu protiv nasilja u porodici 2013—2017 u FBiH navodi da na području Federacije ne postoji specijalizovana ustanova za pružanje ove vrste tretmanskog rada i pomoći, te da postoje primjeri dobre prakse i saradnje nevladinih organizacija i lokalnih ustanova u radu sa počiniocima nasilja. Navodi se primjer saradnje Fondacije lokalne demokratije Sarajevo i Kantonalnog centra za socijalni rad Sarajevo, koji zajednički rade sa počiniocima nasilja u porodici, uključujući u taj rad i kompletnu porodicu, odnosno članove/ice porodice i žrtvu nasilja17.
Opravdano je zaključiti da nevladine organizacije trenutno predstavljaju vodeće društvene aktere na polju rehabilitativnog rada sa počiniocima nasilja u porodici u BiH. Finansijska sredstva za ove svrhe nevladine organizacije pronalaze putem inostranih donatorskih sredstava, te iz sredstava FIGAP programa (finansijskog mehanizma za provođenje GAP-a) na nivou BiH.
Na području Federacije BiH, pored Fondacije lokalne demokratije Sarajevo, djeluju nevladine organizacije koje u okviru svojih aktivnosti obezbjeđuju i provode jednu vrstu rehabilitativnog rada sa počiniocima nasilja putem usluge savjetovališta. Udruženje “Medica” Zenica vodi psihološko savjetovalište18 - koje, između ostalog, pruža uslugu rada sa nasilnim partnerima/počiniteljima nasilja u porodici; dok udruženje “Vive žene” Tuzla, u okviru svog programa Centar za zaštitu i savjetovanje žrtava nasilja19 pruža aktivnosti porodične i partnerske terapije, u kojima se kao korisnici/ce usluga javljaju zajednički žrtva i počinilac nasilja. Bitno je napomenuti da ove usluge ne uključuju psihosocijalni tretmanski rad sa počiniocima nasilja koji bi se zasnivao na kognitivno-bihevioralnoj promjeni ponašanja počinioca.
Na području Republike Srpske, u primjeni su dvije različite inicijative koje obuhvataju rehabilitativni, odnosno psihosocijalni rad sa počiniocima nasilja u porodici. Fondacija “Udružene žene” Banja Luka” u saradnji sa stručnjacima iz udruženja “Pro familia” iz Banjaluke provodi projektnu aktivnost pružanja psihosocijalnog tretmana počiniocima nasilja u porodici na dobrovoljnoj bazi. Projekat se finansira putem inostranih donatorskih sredstava i vremenski je ograničenog trajanja. Sa druge strane – u okviru udruženja “Budućnost” Modriča – djeluje “Muški centar” Modriča20; kao prvi centar/program ovakvog tipa na području BiH. Na osnovu uvida u promotivne materijale muškog centra, proizilazi da je prevashodni cilj djelovanja centra prevencija i smanjenje nasilja u porodici putem psihosocijalnog rada sa počiniocima nasilja, podrška institucionalnom radu u sprečavanju nasilja u porodici koji se dešava na lokalnom nivou, pomoć i podrška svakoj osobi koja treba ovu vrstu društvene usluge, te edukativno djelovanje na podizanju svijesti muškaraca o rodno zasnovanom nasilju i posljedicama koje isto prouzrokuje. Sem opštih saznanja o postojanju organizacija koje pružaju ove usluge, te postojanju programa psihosocijalnog tretmana počinilaca nasilja u RS, drugih prikupljenih i predstavljenih javnosti kvalitativnih podataka o ovim programima nema.
U vezi navedenih tretmanskih programa koje vode nevladine organizacije, ali i postupanja lokalnih ustanova socijalne i zdravstvene zaštite u ovom smjeru, ne postoje izvori podataka koji bi pružili saznanja o procedurama rada ovih programa, metodologiji rada, principima provođenja tretmana, te programu i konceptualnom okviru obuke (prije svega da li se nasilju nad ženama pristupa kao pitanju rodne neravnopravnosti, te kršenja ljudskih prava žena i oblika diskriminacije žena). Takođe, nije poznato da li se i od strane koga provodi monitoring i evaluacija uspješnosti ovih programa. Dalje, nije poznat nivo koordinacije i kooperacije ovih programa sa subjektima zaštite od nasilja u porodici i nevladinim organizacijama koje pružaju usluge podrške ženama žrtvama nasilja. Nepoznato ostaje i da li tijela koja provode tretmanski rad sa počiniocima vrše procjenu sigurnosti žrtve i koji metod koriste za ovu svrhu.
S obzirom na obaveze koje proizilaze iz entitetskih zakonskih i podzakonskih akata u slučaju izricanja zaštitne mjere obaveznog psihosocijalnog tretmana počiniocu nasilja, nema dostupnih podataka o procedurama rada centara za socijalni rad na praćenju izvršenja mjere i izvještavanja suda, te eventualno postojanja naknadnog monitoringa ponašanja počinioca nasilja nakon isteka izrečene mjere zaštite. Konačno, nema dostupnih statističkih kvantitativnih21 podataka o počiniocima nasilja koji su ušli u tretman ili završili tretmanske programe. Navedeni nedostaci podataka u vezi rada sa počiniocima nasilja predstavljaju očiglednu indikaciju koliko još nadležna tijela vlasti moraju preduzeti aktivnosti u ovom području kako bi ispunili obavezujuće standarde iz konvencije.
Na osnovu svega iznesenog, može se zaključiti da pravni i politički dokumenti prepoznaju obavezu propisanu članom 16 Konvencije u domenu propisivanja programa rada sa počiniocima nasilja u porodici, a ne i sa seksualnim prestupnicima, te da se standardi iz ovog člana Konvencije nisu dostigli u praktičnoj primjeni u BiH.
MINUS
b. Podstiče li program učinioce da preuzmu odgovornost za svoje postupke i da preispitaju svoje stavove prema ženama? Koji se teorijski/konceptualni okvir o nasilju prema ženama i u porodici koristi u ovom programu? Da li se nasilju prema ženama i u porodici prilazi iz perspektive rodne nejednakosti i da li je ona eksplicitno priznata kao kršenje ljudskih prava i oblik diskriminacije? Da li se program bavi širokim opsegom posljedica po žrtve, porodicu, posebno djecu, i društvo uopšte?
Odgovor:
b. Podstiče li program učinioce da preuzmu odgovornost za svoje postupke i da preispitaju svoje stavove prema ženama? Koji se teorijski/konceptualni okvir o nasilju prema ženama i u porodici koristi u ovom programu? Da li se nasilju prema ženama i u porodici prilazi iz perspektive rodne nejednakosti i da li je ona eksplicitno priznata kao kršenje ljudskih prava i oblik diskriminacije? Da li se program bavi širokim opsegom posljedica po žrtve, porodicu, posebno djecu, i društvo uopšte?
Odgovor:
MINUS
c. Da li profesionalci/treneri koji kreiraju/vode program sarađuju sa službama za podršku ženama, organima unutrašnjih poslova, pravosuđem, službama koje prate uslovni otpust i službama za zaštitu dece kako bi se osigurala bezbjednost žrtve i djece? Ako je odgovor potvrdan, objasnite način saradnje (redovne konsultacije, priprema sastanaka, ad hoc događaji, itd). Da li se koordinacija dešava prije, poslije ili tokom programa?
Odgovor:
c. Da li profesionalci/treneri koji kreiraju/vode program sarađuju sa službama za podršku ženama, organima unutrašnjih poslova, pravosuđem, službama koje prate uslovni otpust i službama za zaštitu dece kako bi se osigurala bezbjednost žrtve i djece? Ako je odgovor potvrdan, objasnite način saradnje (redovne konsultacije, priprema sastanaka, ad hoc događaji, itd). Da li se koordinacija dešava prije, poslije ili tokom programa?
Odgovor:
MINUS
d. Da li je učešće u programu dobrovoljno ili je na zahtev suda ili drugog organa? Pre nego što učinilac počne sa programom, da li neko od nadležnih organa ili organizacije unaprijed daje procjenu o bezbjednosti i sigurnosti žrtve? Ako je odgovor potvrdan, ko daje procjenu i na osnovu kojih kriterijuma?
Odgovor:
d. Da li je učešće u programu dobrovoljno ili je na zahtev suda ili drugog organa? Pre nego što učinilac počne sa programom, da li neko od nadležnih organa ili organizacije unaprijed daje procjenu o bezbjednosti i sigurnosti žrtve? Ako je odgovor potvrdan, ko daje procjenu i na osnovu kojih kriterijuma?
Odgovor:
MINUS
e. Ko prati učinioce pošto završe sa programom? Ako ih neko prati, objasnite kako i koji su razlozi/ osnovi za praćenje učinioca (sudska odluka, zakon itd.). Navedite jesu li učinioci dužni da se javljaju nekome, da učestvuju u drugim tipovima programa itd.? Molim vas, objasnite. Kako se prikupljaju informacije o ponašanju učinioca posle završenog programa? Da li se žrtva konsultuje povodom toga? Ukoliko je odgovor potvrdan, molimo vas, objasnite ko stupa u kontakt sa žrtvom i kako.
Odgovor:
e. Ko prati učinioce pošto završe sa programom? Ako ih neko prati, objasnite kako i koji su razlozi/ osnovi za praćenje učinioca (sudska odluka, zakon itd.). Navedite jesu li učinioci dužni da se javljaju nekome, da učestvuju u drugim tipovima programa itd.? Molim vas, objasnite. Kako se prikupljaju informacije o ponašanju učinioca posle završenog programa? Da li se žrtva konsultuje povodom toga? Ukoliko je odgovor potvrdan, molimo vas, objasnite ko stupa u kontakt sa žrtvom i kako.
Odgovor:
MINUS
f. Da li je program dio kazne za izvršeno djelo nasilja prema ženama i u porodici? Da li je moguće učestvovati u programu prije presude (u toku istrage ili suđenja, na primer)? Da li se potencijalni učinioci mogu uključiti u program prije izricanja presude?
Odgovor:
f. Da li je program dio kazne za izvršeno djelo nasilja prema ženama i u porodici? Da li je moguće učestvovati u programu prije presude (u toku istrage ili suđenja, na primer)? Da li se potencijalni učinioci mogu uključiti u program prije izricanja presude?
Odgovor:
MINUS
[1] Član 9 Zakona o zaštiti od nasilja u porodici FBiH; član 27 Zakona o zaštiti od nasilja u porodici RS.
[2] Član 27 Zakona o zaštiti od nasilja u porodici RS.
[3] Član 31 Zakona o zaštiti od nasilja u porodici. „Subjekt zaštite koji u djelokrugu svog rada sazna da učinilac nasilja u porodici ne postupa u skladu sa izrečenom zaštitnom mjerom dužan je da o tome obavijesti nadležni sud i centar za socijalni rad”.
[4] Član 14 Zakona o zaštiti od nasilja u porodici FBiH.
[5] Član 2 Pravilnika o načinu i mjestu sprovođenja zaštitne mjere obaveznog psihosocijalnog tretmana (“Službeni glasnik Republike Srpske”, br. 97/06 i „Službene novine Federacije BiH“, br. 60/06).
[6] Id.
[7] Ibid, član 3.
[8] Ibid, član 5.
[9] Ibid, član 6.
[10] Član 3 Pravilnika o načinu i mjestu provedbe zaštitne mjere obaveznog psihosocijalnog tretmana učinilaca nasilja u porodici (“Službene novine Federacije BiH”, br. 60/06).
[11] Vidi Gender Akcioni Plan Bosne i Hercegovine (“Službeni glasnik Bosne i Hercegovine”, br. 41/09), - poglavlje br. XII “Uloga muškaraca”; Strategiju za borbu protiv nasilja u porodici u Republici Srpskoj do 2013. godine („Službeni glasnik Republike Srpske“, br. 58/07) – oblast “zdravstvena zaštita”; Strategiju razvoja mentalnog zdravlja u Republici Srpskoj (2009—2015. godine) – aktivnost “Uspostavljanje programa psihosocijalnog tretmana nasilnika, prema Zakonu o zaštiti od nasilja u porodici”. Strategija razvoja mentalnog zdravlja usvojena je na sjednici Vlade Republike Srpske održanoj 24.08.2009. godine. Dostupno na http://goo.gl/RJIaPr. Op. aut. Strategija za prevenciju i borbu protiv nasilja u porodici u FBiH 2013—2017 ne sadrži aktivnost ovog tipa.
[12] Bosna i Hercegovina, Četvrti i peti periodični CEDAW izvještaj Bosne i Hercegovine, 2011, str. 17.
[13] Gender centar RS. Dostupno na http://goo.gl/IlOfgG.
[14] Strategija za borbu protiv nasilja u porodici u Republici Srpskoj do 2013. godine („Službeni glasnik Republike Srpske“, br. 58/07), str. 14.
[15] Gender centar RS, Strategija za prevenciju nasilja u porodici u RS do 2013. godine: izvještaj za 2011. g., 2012, str. 9.
[16] Ibid, str. 11.
[17] Vlada Federacije BiH, Strategija za prevenciju i borbu protiv nasilja u porodici 2013—2017 u FBiH, 2012, str. 39.
[18] Više o radu savjetovališta pronađite na: Medica Zenica, Vanjsko psihološko savjetovalište za žene, djecu i porodicu http://www.medicazenica.org/index.php?option=com_content&view=article&id=52&Itemid=2.
[19] Više o radu centra pronađite na: Vive žene, Centar za terapiju i rehabilitaciju: http://vivezene.ba/?page_id=397.
[20] Muški centar Modriča, http://www.buducnost-md.com/muski-centar/.
[21] Npr. sociodemografski podaci o počiniocu, vrsta nasilja, prethodna osuđivanost, procenat povratnika u činjenju nasilja koji su završili program.
UBL AC NSRP Drutvo SOS telefon CZR Sigurna enska kuca WAVE
Lara ene, Mostar Medica, Zenica Prava za sve Buducnost, Modrica
Savet Evrope
 
UBL AC NSRP Drutvo SOS telefon CZR Sigurna enska kuca WAVE Lara ene, Mostar Medica, Zenica Prava za sve Buducnost, Modrica Savet Evrope
 
Kampanju podržava:
EU
Sadržaj stranice je isključiva odgovornost autorki i ni na koji način ne odražava stavove Evropske unije.
Kampanju podržava:
EU    EU
Sadržaj stranice je isključiva odgovornost autorki i ni na koji način ne odražava stavove Evropske unije.